อำเภอปกครองตนเองชนชาติมองโกลคาหล่าชิ่นซ้าย (喀喇沁左翼蒙古族自治县 คาหล่าชิ่นจั่วอี้เหมิงกู่จู๋จื้อจื้อเสี้ยน) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า “คาจั่ว (喀左)” เมืองเฉาหยาง มณฑลเหลียวหนิง ถือเป็นแหล่งจื่อซาเกิดใหม่ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งทางภาคเหนือของจีน ซึ่งดินจื่อซาของเหลียวหนิงไม่ได้ถูกนำมาจากอี๋ซิง แต่เป็นแหล่งแร่ท้องถิ่นของตนเอง

จากการสำรวจพบว่า บริเวณคาจั่วมีแหล่งแร่จื่อซาขนาดใหญ่ โดยชาวบ้านรู้จักดินชนิดนี้มาหลายร้อยปี เรียกกันว่า “เถาถู่ (陶土)” หรือดินเครื่องปั้น ซึ่งใช้ทำโอ่ง ไห หม้อ และภาชนะพื้นบ้าน ซึ่งไม่ได้เรียกว่าจื่อซา (紫砂) มาตั้งแต่แรก

พื้นที่นี้มีประวัติการทำเครื่องปั้นดินเผามาตั้งแต่ในอดีต บริเวณคาจั่วเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งโบราณคดีวัฒนธรรมหงซาน (红山文化 หงซานเหวินฮั่ว) มีการขุดพบรูปปั้นดินเผา ภาชนะดินเผา ซึ่งมีอายุกว่า 5,000 ปี นั่นแสดงให้เห็นว่า คนในพื้นที่ทำเครื่องปั้นดินเผามาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ แม้เครื่องปั้นเหล่านี้จะไม่ใช่ป้านจื่อซา แต่ก็เป็นหลักฐานว่าพื้นที่แถบนี้มีวัฒนธรรมในการใช้เครื่องปั้นดินเผามายาวนาน

จุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้งานจื่อซาเริ่มต้นขึ้นในคาจั่วนั้น เกิดขึ้นหลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน โดยในช่วงทศวรรษ 1950–1970 รัฐได้เริ่มตั้งโรงงานเซรามิกในคาจั่ว อย่างโรงงานเซรามิกหนานเส้า (南哨陶瓷厂 หนานเส้าเถาสือฉ่าง) ที่ถูกตั้งขึ้นก็ได้ริเริ่มศึกษาคุณสมบัติของดินท้องถิ่น และเริ่มทดลองผลิตภาชนะสำหรับชงชา

มีการบันทึกว่า ในปี 1975 หูหย่งเอิน (胡永恩) ช่างของโรงงานเซรามิกหนานเส้า ได้ลองทำป้านจื่อซาแฮนด์เมดใบแรกจากดินคาจั่ว โดยหลังจากเผาแล้วดินจื่อซาของคาจั่วถือว่าให้คุณสมบัติที่ใกล้เคียงกับดินจื่อซาของอี๋ซิง หลังจากนั้นจึงค่อย ๆ พัฒนาเป็นอุตสาหกรรมจื่อซาของคาจั่วในลำดับถัดมา

แม้ดินจะเป็นของคาจั่วเอง แต่เทคนิคการทำป้านชาได้รับอิทธิพลมาจากอี๋ซิง ซึ่งรัฐบาลและโรงงานในคาจั่วส่งช่างไปศึกษาที่อี๋ซิง และมีการแลกเปลี่ยนความรู้กับโรงงานจื่อซาอี๋ซิง จึงนำเทคนิคการขึ้นรูป การเตรียมดิน และการเผามาประยุกต์กับดินท้องถิ่น เกิดเป็นรูปแบบการผลิตของภาคเหนือ นั่นจึงอาจกล่าวได้ว่า วัตถุดิบเป็นของคาจั่ว แต่เทคนิคการผลิตได้รับอิทธิพลมาจากอี๋ซิง

ปัจจุบันคาจั่วได้รับการประชาสัมพันธ์ในฉายา “เมืองแห่งเครื่องปั้นจื่อเถาภาคเหนือ (北方紫陶之都 เป่ยฟางจื่อเถาจือตู) เพื่อสะท้อนบทบาทของพื้นที่ในอุตสาหกรรมเครื่องปั้นจื่อซาและจื่อเถาทางภาคเหนือของจีน อีกทั้งยังได้รับการรับรองในหลายด้าน เช่น สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ (GI) มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมระดับมณฑลด้านการทำจื่อซา และมีข้อบัญญัติคุ้มครองทรัพยากรและงานช่างจื่อซาโดยเฉพาะอีกด้วย