ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับ 5 แหล่งผลิตป้านชาดินเผาชื่อดังของจีน
โพสต์เมื่อ 18-07-2569, 17:47pm

ก่อนหน้านี้เคยเล่าถึงแหล่งผลิตป้านชาในจีนที่เป็นแหล่งใหญ่ ๆ ไปแล้ว แต่รอบนี้อยากให้ข้อมูลรายละเอียดเกี่ยวกับบางแหล่งเพิ่มเติมหน่อย (นอกเหนือจากอี๋ซิงและแต้จิ๋ว) เพราะอย่าง "คาจั่ว" กับ "เซียงหนิง" เชื่อว่าหลายท่านก็ยังไม่ทราบเลยด้วยซ้ำว่ามีป้านจื่อซา ... เผื่อท่านใดสนใจอยากลองอ่านดูนะครับ

ป้านฉินโจวหนีซิ่ง
1 ใน 4 เครื่องปั้นดินเผาชั้นเลิศของจีน (中国四大名陶 จงกั๋วซื่อต้าหมิงเถา)

ฉินโจวหนีซิ่งเถา (钦州坭兴陶) ในเมืองฉินโจว (钦州) เขตปกครองตนเองกวางสี (广西壮族自治区 ก่วงซีจ้วงจู๋จื้อจื้อชวี) ถือเป็นแหล่งผลิตเครื่องปั้นดินเผาที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของจีน

หลักฐานทางประวัติศาสตร์ พบว่า การผลิตเครื่องปั้นดินเผาในฉินโจวมีมาตั้งแต่ก่อนสมัยราชวงศ์ถัง แต่พัฒนาจนมีความประณีตมากขึ้นในสมัยถัง โดยมีหลักฐานสำคัญคือการค้นพบแผ่นจารึกดินเผา (宁道务陶碑 หนิงเต้าอู้เถาเปย) และป้านชาดินเผาจากสุสานสมัยราชวงศ์ถัง รัชศกไคหยวน (713–741) ซึ่งมีอายุอยู่ในปี ค.ศ.733 นี่แสดงให้เห็นว่าการผลิตภาชนะดินเผาในฉินโจวมีประวัติศาสตร์ยาวนานมากว่า 1,300 ปี

อย่างไรก็ตาม หากนับประวัติการทำเครื่องปั้นดินเผาในพื้นที่โดยรวม การค้นพบแหล่งโบราณคดียุคหินใหม่ในฉินโจวบ่งชี้ว่า พื้นที่แห่งนี้มีการผลิตภาชนะดินเผามาแล้วราว 4,000–5,000 ปี แต่ยังไม่ใช่หนีซิ่งเถาในความหมายของเครื่องปั้นดินเผาที่รู้จักกันในปัจจุบัน

หนีซิ่งเถา (坭兴陶) เริ่มมามีชื่อเสียงในรัชสมัยเสียนเฟิง (咸丰) (1851–1861) ยุคชิง โดยบันทึกท้องถิ่นมีการระบุถึงช่างที่ชื่อว่า “หูเหล่าลิ่ว (胡老六)” ที่ได้พัฒนาการผลิตเครื่องปั้นดินเนื้อละเอียด โดยเริ่มจากอุปกรณ์สูบยาสูบขนาดเล็ก ก่อนจะขยายไปสู่ป้านชา แจกัน เครื่องเขียน และเครื่องใช้หัตถศิลป์อื่น ๆ จนได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว และทำให้คำว่า “หนีซิ่ง" (坭兴)” กลายเป็นชื่อเรียกเครื่องปั้นประเภทนี้ไปในที่สุด

ยุคที่รุ่งเรืองอย่างมากของหนีซิ่งเถาคือในสมัยถงจื้อ (同治) และ กวงซวี่ (光绪) ช่วงปลายราชวงศ์ชิง มีโรงงานและสำนักช่างที่ผลิตงานหนีซิ่งมากกว่า 40 แห่ง โดยช่างฝีมือจำนวนมากกระจุกตัวอยู่บริเวณ “อวี๋เหลียวเหิงเจีย (鱼寮横街)” ในเมืองฉินโจว หรือที่เรียกกันว่า ตรอกหนีซิ่ง (坭兴巷 หนีซิ่งเซี่ยง) หรือ ตรอกไปป์ยาสูบ (烟斗巷 เยียนโต่วเซี่ยง) เพราะที่นี่ผลิตทั้งไปป์ดินเผาและเครื่องปั้นหัตถศิลป์ควบคู่กัน โดยมีการจำหน่ายไปตามมณฑลต่าง ๆ ของจีน และต่อมายังมีการส่งออกไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมทั้งยุโรปและสหรัฐอเมริกาอึกด้วย

ป้านเจี้ยนสุ่ย (建水壶) หรือที่ชาวจีนเรียกว่า ป้านเจี้ยนสุ่ยจื่อเถา (建水紫陶壶) เป็นหนึ่งในป้านชาที่มีประวัติยาวนานและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยเป็นเครื่องปั้นดินเผาที่มีชื่อเสียงที่สุดของมณฑลยูนนาน

ในประวัติศาสตร์เครื่องปั้นดินเผาของเจี้ยนสุ่ยมีคำกล่าวว่า “宋有青瓷 元有青花 明有粗陶 清有紫陶 (ซ่งโหย่วชิงสือ หยวนโหย่วชิงฮวา หมิงโหย่วชูเถา ชิงโหย่วจื่อเถา)” แปลความได้ว่า ซ่งมีเครื่องเคลือบเขียว หยวนมีเครื่องลายคราม หมิงมีเครื่องปั้นเนื้อหยาบ และชิงมีจื่อเถา ซึ่งข้อความนี้ต้องการแสดงให้เห็นถึงวิวัฒนาการของอุตสาหกรรมเครื่องปั้นเจี้ยนสุ่ยว่าดำเนินมาตลอดหลายศตวรรษ

แม้การทำเครื่องปั้นดินเผาในพื้นที่อำเภอเจี้ยนสุ่ย (建水县) จะมีหลักฐานย้อนหลังไปกว่า 3,500 ปี แต่เจี้ยนสุ่ยจื่อเถา (建水紫陶) ในรูปแบบที่เรารู้จักกันในปัจจุบันนั้นเพิ่งเริ่มพัฒนาขึ้นในช่วงปลายราชวงศ์ชิง สมัยจักรพรรดิเต้ากวง (道光) (1821–1850) โดยต่อยอดจากการผลิตเครื่องปั้นพื้นบ้านที่มีมาก่อนหลายร้อยปี

ศูนย์กลางการผลิตอยู่ที่หมู่บ้านหว่านเหยา (碗窑村 หว่านเหยาชุน) หมู่บ้านแห่งนี้ทำเครื่องปั้นดินเผาต่อเนื่องมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่งจนถึงราชวงศ์หยวน โดยหลักฐานที่ค้นพบคือเตามังกรและเศษภาชนะโบราณจำนวนมาก ที่นี่จึงถูกยกให้เป็นแหล่งกำเนิดของเจี้ยนสุ่ยจื่อเถา

งานเจี้ยนสุ่ยจะมีเงื่อนไขในการผลิตอย่างหนึ่ง ก็คือ ผิวมันแบบไม่เคลือบ (无釉磨光 อู๋โย่วโม๋กวง) โดยงานเจี้ยนสุ่ยจะไม่ใช้น้ำเคลือบ หลังเผาเสร็จจะนำมาขัดหลายขั้นตอนจนผิวเรียบมันเงาสะท้อนแสง นั่นจึงทำให้มีคำยกย่องว่า “坚如铁 明如水 润如玉 声如磬 (เจียนหรูเถี่ย หมิงหรูสุ่ย รุ่นหรูอวี้ เซิงหรูชิ่ง)” หรือแปลความได้ว่า แข็งดุจเหล็ก ใสดุจสายน้ำ ละมุนดุจหยก และเสียงกังวานดุจหินชิ่ง

จุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้เจี้ยนสุ่ยจื่อเถาเป็นที่รู้จักในระดับประเทศเกิดขึ้นในปี 1953 เมื่อผลงานหลายชิ้นได้รับคัดเลือกให้นำไปจัดแสดงในงานหัตถกรรมแห่งชาติ ณ กรุงปักกิ่ง และได้รับเสียงชื่นชมเป็นอย่างมาก นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้งานเครื่องปั้นดินเผาของเจี้ยนสุ่ยค่อย ๆ ไต่ระดับขึ้นมา จนมาอยู่แถวหน้าร่วมกับอี๋ซิง ฉินโจว และหรงชาง

Note: ปี 2008 ทางการจีนได้ขึ้นทะเบียนให้เทคนิคการเผาเจี้ยนสุ่ยจื่อเถาเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมระดับชาติ

ป้านหรงชาง
1 ใน 4 เครื่องปั้นดินเผาชั้นเลิศของจีน (中国四大名陶 จงกั๋วซื่อต้าหมิงเถา)

หรงชาง (荣昌) เขตหนึ่งของนครฉงชิ่ง (重庆) โดยเฉพาะบริเวณ “อันฟู่ (安富)” ถือเป็นศูนย์กลางการทำเครื่องปั้นดินเผาของหรงชางมาเป็นเวลาหลายร้อยปี

Note: เขตหรงชาง (荣昌区) ในอดีตเคยอยู่ในมณฑลเสฉวน (四川省) คนจึงมักเรียกป้านหรงชางว่า “ซื่อชวนหรงชางหู (四川荣昌壶)” หรือ “ป้านหรงชางแห่งเสฉวน” จนกระทั่งฉงชิ่งถูกแยกออกมาจากมณฑลเสฉวนเป็นนครฉงชิ่ง ซึ่งหรงชางอยู่ในพื้นที่ของฉงชิ่ง จึงถูกนับให้เป็นส่วนหนึ่งของฉงชิ่ง

หรงชางเป็นหนึ่งในแหล่งผลิตเครื่องปั้นดินเผาที่สำคัญของจีน และมีการผลิตมาอย่างต่อเนื่อง โดยมีหลักฐานทางโบราณคดีที่ยืนยันได้ว่า พื้นที่หรงชางมีการทำเครื่องปั้นดินเผามาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่น (ราว 2,000 ปีก่อน) เริ่มขยายตัวในยุคถังไปถึงยุคซ่ง และเฟื่องฟูมากในยุคชิง โดยเฉพาะบริเวณอันฟู่ซึ่งอุดมด้วยแหล่งดินคุณภาพดี

หลังการอพยพครั้งใหญ่ของชาวหูก่วง (湖广) ที่เข้าไปตั้งถิ่นฐานในเสฉวนช่วงต้นราชวงศ์ชิง ได้มีช่างฝีมือจำนวนไม่น้อยหลั่งไหลเข้ามาในพื้นที่และนำเทคนิคใหม่ ๆ เข้ามาด้วย ซึ่งทำให้อุตสาหกรรมเครื่องปั้นดินเผาของหรงชางพัฒนาขึ้นแบบก้าวกระโดด

ช่วงปลายราชวงศ์ชิง หรงชางได้เริ่มพัฒนาไปสู่การผลิตเครื่องปั้นเนื้อประณีต มีการแกะสลักลวดลายและการลงสีบนชิ้นงาน ซึ่งเป็นที่นิยมแพร่หลาย และพัฒนาต่อเนื่องยาวนานมาถึงปัจจุบันจนเป็นที่ยอมรับในวงกว้าง

ส่วนเมืองอันฟู่ (安富) ของหรงชาง ก็ได้รับการยกสถานะให้เป็น 1 ใน 3 เมืองหลวงแห่งเครื่องปั้นดินเผาของจีน (中国三大陶都 จงกั๋วซานต้าเถาตู) ร่วมกับ เมืองอี๋ซิง (宜兴) ในมณฑลเจียงซู และ เมืองสือวาน (石湾) ในมณฑลกวางตุ้ง

ป้านคาจั่วจื่อซา

อำเภอปกครองตนเองชนชาติมองโกลคาหล่าชิ่นจั่ว (喀喇沁左翼蒙古族自治县 คาหล่าชิ่นจั่วอี้เหมิงกู่จู๋จื้อจื้อเสี้ยน) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า “คาจั่ว (喀左)” เมืองเฉาหยาง มณฑลเหลียวหนิง ถือเป็นแหล่งจื่อซาเกิดใหม่ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งทางภาคเหนือของจีน ซึ่งดินจื่อซาของเหลียวหนิงไม่ได้ถูกนำมาจากอี๋ซิง แต่เป็นแหล่งแร่ท้องถิ่นของตนเอง

จากการสำรวจพบว่า บริเวณคาจั่วมีแหล่งแร่จื่อซาขนาดใหญ่ โดยชาวบ้านรู้จักดินชนิดนี้มาหลายร้อยปี เรียกกันว่า “เถาถู่ (陶土)” หรือดินเครื่องปั้น ใช้ทำโอ่ง ไห หม้อ และภาชนะพื้นบ้าน ซึ่งไม่ได้เรียกว่าจื่อซา (紫砂) มาตั้งแต่แรก

พื้นที่นี้มีประวัติการทำเครื่องปั้นดินเผามาตั้งแต่ในอดีต โดยบริเวณคาจั่วเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งโบราณคดีวัฒนธรรมหงซาน (红山文化 หงซานเหวินฮั่ว) มีการขุดพบรูปปั้นดินเผา ภาชนะดินเผา ซึ่งมีอายุกว่า 5,000 ปี นั่นแสดงให้เห็นว่า คนในพื้นที่ทำเครื่องปั้นดินเผามาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ แม้เครื่องปั้นเหล่านี้จะไม่ใช่ป้านจื่อซา แต่ก็เป็นหลักฐานว่าพื้นที่แถบนี้มีวัฒนธรรมในการใช้เครื่องปั้นดินเผามายาวนาน

จุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้งานจื่อซาเริ่มต้นขึ้นในคาจั่วนั้น เกิดขึ้นหลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน โดยในช่วงทศวรรษ 1950–1970 รัฐได้เริ่มตั้งโรงงานเซรามิกในคาจั่ว อย่างโรงงานเซรามิกหนานเส้า (南哨陶瓷厂 หนานเส้าเถาสือฉ่าง) ที่ถูกตั้งขึ้นก็ได้ริเริ่มศึกษาคุณสมบัติของดินท้องถิ่น และเริ่มทดลองผลิตภาชนะสำหรับชงชา

มีการบันทึกว่า ในปี 1975 หูหย่งเอิน (胡永恩) ช่างของโรงงานเซรามิกหนานเส้า ได้ทดลองทำป้านจื่อซาแฮนด์เมดใบแรกจากดินคาจั่ว โดยเมื่อเผาแล้วให้คุณสมบัติที่ใกล้เคียงกับดินจื่อซาของอี๋ซิง หลังจากนั้นจึงค่อย ๆ พัฒนาเป็นอุตสาหกรรมจื่อซาของคาจั่วในลำดับถัดมา

แม้ดินจะเป็นของคาจั่วเอง แต่เทคนิคการทำป้านชาได้รับอิทธิพลมาจากอี๋ซิง ซึ่งรัฐบาลและโรงงานในคาจั่วส่งช่างไปศึกษาที่อี๋ซิง และมีการแลกเปลี่ยนความรู้กับโรงงานจื่อซาอี๋ซิง จากนั้นจึงนำเทคนิคการขึ้นรูป การเตรียมดิน และการเผามาประยุกต์กับดินท้องถิ่น เกิดเป็นรูปแบบการผลิตของภาคเหนือ นั่นจึงอาจกล่าวได้ว่า วัตถุดิบเป็นของคาจั่ว แต่เทคนิคการผลิตได้รับอิทธิพลมาจากอี๋ซิง

ปัจจุบันคาจั่วได้รับการประชาสัมพันธ์ในฉายา “เมืองแห่งเครื่องปั้นจื่อเถาภาคเหนือ (北方紫陶之都 เป่ยฟางจื่อเถาจือตู) เพื่อสะท้อนบทบาทของพื้นที่ในอุตสาหกรรมเครื่องปั้นจื่อซาและจื่อเถาทางภาคเหนือของจีน อีกทั้งยังได้รับการรับรองในหลายด้าน เช่น สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ (GI) มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมระดับมณฑลด้านการทำจื่อซา และมีข้อบัญญัติคุ้มครองทรัพยากรและงานช่างจื่อซาโดยเฉพาะอีกด้วย

ใครอยู่ในวงการป้านจื่อซาน่าจะเคยได้ยินข้อความโฆษณานี้ผ่านหูผ่านตามาบ้าง ที่ว่า “南宜兴, 北乡宁 (หนานอี๋ซิง, เป่ยเซียงหนิง)” หรือแปลตรง ๆ ตัวก็คือ “ใต้มีอี๋ซิง เหนือมีเซียงหนิง” ซึ่งถ้าสินค้าคุณภาพไม่ดีจริงชนิดที่ว่าเทียบเคียงกับอี๋ซิงได้ ก็คงไม่กล้าโปรโมทตัวเองขนาดนี้

เซียงหนิง (乡宁) มีประวัติการทำเครื่องปั้นดินเผาย้อนหลังไปหลายพันปี (หมายถึงเครื่องปั้นดินเผาโดยรวม ไม่ใช่จื่อซาโดยเฉพาะ) ส่วนจุดเริ่มต้นของงานจื่อซาในเซียงหนิงเริ่มขึ้นในปี 1974 เมื่อมีการทดลองผลิตงานจื่อซาโดยเชิญช่างจากอี๋ซิงมาถ่ายทอดความรู้และเทคนิค กระทั่งในปี 1977 ได้มีการจัดตั้งโรงงานจื่อซาขึ้นอย่างเป็นทางการในเซียงหนิง และนั่นคือจุดเริ่มต้นของอุตสาหกรรมจื่อซาสมัยใหม่ของเซียงหนิง

ดินจื่อซาในพื้นที่ของเซียงหนิงถูกนำมาใช้ผลิตเป็นภาชนะหลากหลายชนิด (ป้านชาก็เช่นกัน) ความเจริญรุ่งเรืองดำเนินผ่านไปเกือบ 3 ทศวรรษจนถึงช่วงที่อุตสาหกรรมถดถอย ธุรกิจเครื่องปั้นดินเผาของเซียงหนิงได้รับผลกระทบอย่างหนัก กระทั่งท้ายที่สุดโรงงานจื่อซาแห่งสุดท้ายของเซียงหนิงก็ต้องปิดตัวลงในปี 2008

ประตูที่เหมือนจะถูกปิดตายกลับมาเปิดขึ้นใหม่อีกครั้งในปี 2017 เมื่อรัฐบาลท้องถิ่นของเซียงหนิงได้ริเริ่มโครงการฟื้นฟูอุตสาหกรรมจื่อซา โดยกำหนดให้เป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมวัฒนธรรมสำคัญของเมือง ซึ่งเริ่มจากการสำรวจและพัฒนาแหล่งเหมืองแร่จื่อซา ดึงช่างฝีมือกลับมาประกอบอาชีพ ส่งเสริมการลงทุน เริ่มพัฒนาโครงการเมืองแห่งวัฒนธรรมเครื่องปั้นดินเผาจื่อซา (紫砂陶小镇 จื่อซาเถาเสี่ยวเจิ้น) รวมไปถึงการวางแนวคิดที่จะเป็นเมืองหลวงจื่อซาแห่งภาคเหนือของจีน (中国北方紫砂之都 จงกั๋วเป่ยฟางจื่อซาจือตู)

ต่อมาในปี 2018 ก็เริ่มขยับเข้าสู่การผลิตเชิงอุตสาหกรรมอีกครั้ง โดยมีการก่อตั้งบริษัทสำคัญหลายแห่ง เช่น 乡宁县景韵鸿鹄紫砂工艺有限公司 (เซียงหนิงเสี้ยนจิ่งอวิ้นหงกู่จื่อซากงอี้โหย่วเสี้ยนกงซือ) และ 华廷陶瓷文化有限公司 (หัวถิงเถาสือเหวินฮั่วโหย่วเสี้ยนกงซี) รวมถึงผู้ประกอบการรายอื่นที่เข้ามาลงทุนในช่วงเดียวกัน นับแต่นั้นเป็นต้นมาอุตสาหกรรมจื่อซาของเซียงหนิงก็เริ่มเติบโตอย่างต่อเนื่องขึ้นเรื่อย ๆ มาจนถึงปัจจุบัน

ป้านเต๋อฮั่วจื่อซา

ถ้าย้อนกลับไปซัก 10-20 ปีก่อน หากพูดถึง “ป้านจื่อซาจากเต๋อฮั่ว” หลายคนคงจะงงว่ามีด้วยหรือ? เพราะคนส่วนใหญ่รู้จักที่นี่ในฐานะแหล่งผลิตงานกระเบื้องเคลือบและเซรามิกชื่อดังของจีน แต่ไม่เคยได้ยินว่ามีผลิตป้านจื่อซาด้วย ... ขณะที่ปัจจุบันสามารถพบเห็นได้เพียบ

อำเภอเต๋อฮั่ว (德化) ในเมืองฉวนโจว มณฑลฝูเจี้ยน มีชื่อเสียงระดับโลกด้านการผลิตงานกระเบื้องเคลือบและเซรามิกมาตั้งแต่ยุคซ่ง เจริญสูงสุดในยุคหมิงและชิง จนได้รับการขนานนามว่าเป็นเมืองหลวงแห่งเครื่องปั้นโลก (世界陶瓷之都 ซื่อเจี้ยเถาสือจือตู)

ส่วนปัจจุบันเต๋อฮั่วถือเป็นแหล่งผลิตงานเซรามิกและเครื่องชงชาที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของจีน มีโรงงานหลายพันแห่ง และมีห่วงโซ่อุตสาหกรรมที่ครบวงจร ตั้งแต่เหมืองดิน โรงงานแปรรูป เครื่องจักร แม่พิมพ์ ไปจนถึงการส่งออก

ในช่วง 10 ปีหลังมานี้ เต๋อฮั่วเริ่มมีการผลิตป้านชาดินเผารวมถึงป้านจื่อซาทยอยออกสู่ตลาด ปัจจัยหลักที่สนับสนุนการผลิตดังกล่าวคือเรื่องความแข็งแกร่งในอุตสาหกรรมเครื่องปั้นดินเผาของเต๋อฮั่วเอง ซึ่งมีทั้งโรงงานผลิตและช่างปั้นจำนวนมาก เตาเผาค่อนข้างทันสมัย ระบบ OEM และ ODM ที่ถือว่าครบวงจร อีกทั้งยังมีต้นทุนการผลิตที่ต่ำกว่าอี๋ซิงอีกด้วย

ประกอบกับความนิยมของป้านจื่อซาที่มีเพิ่มมากขึ้น ทำให้หลายโรงงานในเต๋อฮั่วเริ่มรับผลิตป้านจื่อซาโดยใช้โครงสร้างการผลิตที่มีอยู่แล้ว ซึ่งมีทั้งการผลิตป้านชาแบบใช้งานทั่วไปในราคาที่ถูกกว่าอี๋ซิง และอีกด้านก็เริ่มขยับคุณภาพการออกแบบชิ้นงานที่แปลกตา แปลกใหม่ เพื่อแข่งขันกับกลุ่มป้านงานดีไซน์ซึ่งมีราคาที่สูงขึ้น (ป้านเต๋อฮั่วจื่อซาที่เป็นงานเกรดบน ๆ ราคาก็ไม่เบานะครับ บางใบแพงกว่าป้านอี๋ซิงจื่อซาด้วยซ้ำ)

ส่วนดินที่นำมาใช้ก็มีหลากหลาย บางส่วนก็ซื้อดินมาจากอี๋ซิง บางส่วนก็ใช้ดินท้องถิ่นของฝูเจี้ยน บางส่วนใช้ดินสูตรโดยการผสมดินหลากหลายชนิด ส่วนงานเกรดล่าง ๆ หน่อยก็จะใช้สูตรดินผสมที่ทำเลียนแบบเนื้อจื่อซา ซึ่งข้อพึงระวังสำหรับป้านในกลุ่มหลังนี้ก็คือมีทั้งแบบที่ใช้และไม่ใช้สีเคมี อันนี้ก็ต้องเลือกซื้อเลือกหากันให้ดี ๆ

สิ่งที่ต้องทำความเข้าใจ ก็คือ การเกิดขึ้นของ “ป้านเต๋อฮั่วจื่อซา” ไม่ได้มีรากฐานทางประวัติศาสตร์ยาวนานเหมือนอี๋ซิง แต่เป็นผลจากการเปลี่ยนแปลงของอุตสาหกรรมในช่วง 10-20 ปีที่ผ่านมา โดยมีปัจจัยสำคัญคืออุตสาหกรรมเซรามิกของเต๋อฮั่วที่มีขนาดใหญ่และครบวงจร ความต้องการป้านจื่อซาที่มีเพิ่มขึ้นทั่วประเทศ ต้นทุนการผลิตที่ถูกกว่าอี๋ซิง การเติบโตของการค้าออนไลน์และการผลิตแบบ OEM รวมถึงความต้องการสินค้าระดับใช้งานที่มีราคาย่อมเยา นั่นจึงทำให้ปัจจุบันเต๋อฮั่วกลายเป็นแหล่งผลิตป้านจื่อซาที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งของจีน แม้จะไม่ใช่แหล่งกำเนิดของศิลปะจื่อซาแบบดั้งเดิมก็ตาม

Note: ป้านเต๋อฮั่วจื่อซา เป็นป้านที่คนชอบตีเนียนเอามาขายเป็นงานอี๋ซิงกันเยอะมาก บางคนไปรับมาขายยังไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังขายป้านเต๋อฮั่วอยู่ ซึ่งจริง ๆ มันมีจุดสังเกตเรื่องผิวดินและตราประทับอยู่ครับ ถ้าคุ้นเคยและพอจะรู้หน่อยแค่เห็นชิ้นงานก็สามารถบอกได้เลยว่านี่คืองานเต๋อฮั่วไม่ใช่อี๋ซิง

หยูทีพอท | 裕茶壶 | Yu Teapot
จำหน่าย ขาย ป้านชา ปั้นชา กาน้ำชา กาชงชา กาดินเผา และ อุปกรณ์ชงชา
Call (+66) 092-573-2000 | Line@ ID : @yuteapot | WeChat ID : yuteapot